คุณรู้มั้ยครับว่าดินสอพวกนี้ ออกแบบมาเหมือนที่อังกฤษมั้ย
พวกนัมเบอร์หรือว่า ขนาดของไส้ดินสอน่ะครับ
ไม่รู้ว่านัมเบอร์ดินสอพวกนี้ จะเหมือนกันหมดทั้งจักรวาลมั้ย
-พวกเราไม่มีทางรู้หรอก -ไม่เหรอ
เออ..มันคงจะเหมือนๆ กันนะ ผมทึกทักเอาว่าใช่ก็แล้วกัน
แล้วกระดาษนี่ขายเป็นแผ่นๆ หรือเป็นเล่มครับ
อะไรรึ
ผมจะถือให้ระหว่างที่คุณเลือกของน่ะ
ก็ได้
ไม่เห็นจะเขียนบอกวิธีการทำเลย ปกติมันจะเขียนเอาไว้ว่าปราศจากกรดรึเปล่า
กระดาษทุกใบในประเทศนี้ ปราศจากกรดครับ
-จริงเหรอครับ -จริงแท้แน่นอน
ผมคิดว่าก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ พวกคุณอเมริกันนี่
แจ๋วมากเลยครับ
-คุณมากับกลุ่มจิตรกรรึเปล่า -ไม่หรอก ผมมาคนเดียว
อย่างนั้นก็มาทัวร์ส่วนตัวสินะครับ
ไม่ใช่ครับ
แต่คุณเป็นจิตรกรนี่ ใช่มั้ย คุณไม่ใช่พวกนักท่องเที่ยวนี่นา
เฮโรลด์ เขาอยากจะรู้ให้ได้ว่า คุณมีจุดประสงค์อะไรที่นี่
-จุดประสงค์ผมรึ -เขาคงไม่มีความสุขถ้าคุณไม่บอกเขา
ผมก็แค่อยากมาเที่ยว ในประเทศที่งดงามของพวกคุณ
ผมว่าผมน่าจะมีเงินดอลล่าร์ พอที่จะจ่ายนะ
มันเป็นเงินสกุลเดียวที่เรารับ
48 ดอลล่าร์ น่าจะพอมั้ยครับ
-คุณโอเคมั้ย -ขอโทษครับ ผมแค่ต้องการ...
-ดินสอสีเหรอคะ -นอนน่ะครับ
-เอาไว้วาดภาพทิวทัศน์ไงคะ -ไม่ครับ ผมวาดแต่รูปคน
คุณอุตส่าห์มาจากอังกฤษ มาถึงช่วงฤดูใบไม้ร่วงซึ่งสวยมากๆ
เพื่อมาวาดหน้าคนรึ
ทั้งหมดนี่ก็... ไม่น่าเชื่อ 48 ดอลล่าร์เป๊ะเลย
-คุณรู้จักโรงแรมดีๆ บ้างมั้ยครับ -โจนี่ ฟิชเชอร์ มีห้องให้พัก
ถ้าคุณได้เห็นหน้าสามีหล่อนนะ คุณจะหันไปวาดภาพทิวทัศน์แทนแน่
โรงแรมแบทเทิลฟิลด์ อินน์ ตรงไปตามถนนนี่เลย
คุณอยากจะวาดภาพเหมือน ของฟิชเชอร์เหรอคะ
-ผมแค่อยากวาดภาพเขา ได้ยินว่า... -หน้าเขาเหมือนโดนรถทับเละ
-คุณช่วยถามเขาหน่อยได้มั้ยครับ -ฉันรอไม่ไหวเลย
ได้แล้วค่ะ คุณแวร์ ห้องเบอร์ 11 เป็นหนึ่งในห้องที่ดีที่สุดของเรา
อยู่ชั้น 2 ทางซ้ายค่ะ
คุณแวร์คะ ถ้าคุณไม่มีธุระด่วนล่ะก็
ทำไมคุณไม่นอนพักซักหน่อยคะ
แค่บอกฉันว่าอยากจะตื่นกี่โมง แล้วฉันจะรับเรื่องไว้ถ้ามีคนโทรมาค่ะ
ไม่มีใครโทรมาหรอก ผมไม่รู้จักใครที่นี่
-อาจจะเป็นสายจากอังกฤษก็ได้นะ -ไม่มีใครในอังกฤษรู้ว่าผมอยู่ที่นี่
โอย..ตายล่ะ
ขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าอาการเมาเครื่องเป็นงี้ หัวผมไม่เคยกระเซิงขนาดนี้เลย
โธ่ คุณแวร์คะ
ฉันไม่อยากจะเห็นแขกของฉัน เศร้าโศกเลยค่ะ
ทำไมไม่ลองดูโบรชัวร์ของเมืองเราล่ะคะ
คุณอาจจะเจออะไรที่อยากทำก็ได้นะ
จะได้เก็บไว้เป็นความทรงจำซักเรื่องสองเรื่อง ก่อนกลับอังกฤษไง
-มันเป็นความทรงจำที่ผมหนีมาเพื่ออยากลืม -ความทรงจำ
-สำหรับเรื่องบางสิ่งบางอย่าง รึว่าเรื่องบางคนคะ -โอ..พระเจ้า
ผู้หญิงล่ะสิ
ผู้หญิงอังกฤษใช่มั้ย
เวลช์ ลูกครึ่งเวลช์
-ครึ่งเวลช์กับครึ่ง... -ปีศาจร้าย
-โอ..เรากำลังตกที่นั่งลำบาก -คุณหมายถึงอะไร
เรื่องของเรื่องก็คือ คุณแวร์คะ คุณมาเป็นแขกที่นี่
และมันเป็นหน้าที่ของเราที่จะทำทุกวิถีทาง
เพื่อให้แน่ใจว่าแขกของเราจะมีความสุข
และถ้านั่นหมายถึงแขกของเรา ต้องการแงะเอาแฟนเก่าออกไปจากสารบบ
โจนี่ ฟิชเชอร์ พูดค่ะ
...ดังนั้นก็ควรจะ...
ว่าไง แมนดี้ เป็นไงบ้างจ๊ะ
แมนดี้ พอดีฉันมีเรื่องต้อง จัดการเล็กน้อยในล้อบบี้น่ะ
หมาเหรอ ไม่ใช่หรอก
ไม่หรอก แบบว่ามีแขกของเราคนนึง มาจากอังกฤษ
แล้วฉันจะโทรหาเธอทีหลังนะ
ฟังนะคะ ระหว่างที่คุณไปนอน ฉันจะโทรตามเพื่อนชื่อแมนดี้ มาที่นี่
หล่อนเป็นผู้ดูแลมืออาชีพ
โอ พระเจ้า ไม่ต้อง จริงๆ นะ ผมสบายดี
แมนดี้น่ารักมากค่ะกับเพื่อนมนุษย์
หล่อนเป็นมือหนึ่งด้านการจัดการเรื่องคนอกหัก
หล่อนรักที่จะศึกษาเรื่องจิตวิทยาแบบนี้มาก
-จะถึงแล้วค่ะ -ผมว่าผมไม่ต้องการ....
ถึงแล้ว ห้องเบอร์ 11 ค่ะคุณแวร์
เอานี่จะช่วยให้หลับสบาย
-ผมไม่ต้องการยา.... -คุณต้องทานค่ะ
กลืนลงไปด้วย
เอาล่ะ คุณเดินไปที่เตียงเองไหวนะ
ฉันจะไปบอกฟิชเชอร์เรื่องที่คุณอยากวาดภาพเขา เดี๋ยวเจอกันนะคะ
มาเที่ยวส่วนตัวเหรอครับ
วาดภาพหน้าคนรึ
คุณทำอะไรให้ฉันซักอย่างได้มั้ยคะ
ฉันไม่อยากให้คุณพูด ฉันแค่อยากให้คุณคิด
อยากให้คิดถึงสถานที่ ที่สงบเงียบที่คุณเคยไป
ถ้าคุณนึกได้แล้วก็ค่อยๆ หลับตาค่ะ
คุณเป็นผู้ดูแลนี่นา
ฉันอยากให้คุณนึกถึงสถานที่ ที่สวยงามและสงบเงียบ
ที่ๆ ซึ่งคุณอยากจะกลับไป เยี่ยมเยือนและอยู่อาศัย
-ถ้าคุณคิดว่า... -ฉันไม่ต้องการให้คุณพูดค่ะ แค่หลับตา
ฉันอยากให้คุณนึกถึงที่ๆ อยู่เหนือสถานที่และกาลเวลาทั้งมวล
คุณกำลังนึกอยู่รึเปล่าคะ
คุณไม่ยอมทำนี่ ทำไมล่ะ
ทำไมล่ะ
-คุณบอกฉันได้นะ -โอ้ ขอโทษครับ
อะไรคือ "อยู่เหนือสถานที่และกาลเวลาทั้งมวล"
-คุณไม่รู้ว่ามันคืออะไรเหรอ -ใช่ ไม่เข้าใจเลย มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ...
อย่าไปสนใจว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร แค่คิดถึงสถานที่ที่สวยงามและสงบเงียบ
คุณจะบอกฉันได้มั้ยว่า มันคือสถานที่ไหน
มันเป็นชายหาด
-ชายหาดแบบไหนคะ -แบบที่มีทรายมากมาย
มันอยู่ที่ไหนคะ
-ที่คานารี่ -ที่ไหนนะคะ
เกาะคานารี่ที่วีร่ากับผมเคยไปด้วยกัน
วีร่า ใช่คนที่คนจากมา เพื่ออยากลืมรึเปล่า
บางทีคุณไม่ควรนึกถึงสถานที่ ที่เคยไปกับหล่อนนะ
พยายามคิดถึงสถานที่ที่สงบเงียบ ที่ไม่มีวีร่าอยู่น่ะ
ทุกที่ที่ผมไป ผมไปกับวีร่า
มันต้องมีซักที่นึงสิที่ไม่มีวีร่าอยู่กับคุณ
-คุณอยากจะบอกฉันมั้ยว่าที่ไหน -ห้องๆ นึง
แล้วคุณอยู่อย่างสงบในห้องนั้นมั้ย
มันเป็นห้องที่เงียบและก็สงบดีมั้ย
คุณอยากจะอยู่ที่นั่นไปนานแสนนานรึเปล่า
และวีร่าก็ไม่อยู่ในนั้นใช่มั้ย
คอลิน ไม่มีวีร่าใช่มั้ย
ขอโทษนะ
ฟังนะ คุณช่วยผมได้มากเลย
แต่ผมคงต้องการพักซักหน่อยตอนนี้
โอเค ฉันกลับดีกว่า
แต่..ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้มั้ย
พวกคนส่วนมากน่ะ เวลาที่อกหัก
พวกเขาก็จะตกใจและห่อเหี่ยว แล้วก็อยากอยู่คนเดียว
ฉันรู้เพราะฉันก็ทำอย่างนั้น แต่โดยปกติพวกเขาจะไม่ บินข้ามมาอีกซีกโลกนึงหรอก
-คุณและวีร่าคงจะไม่เหลือเยื่อไยกันจริงๆ -ผมอยู่ในรายชื่อแขกที่ได้รับเชิญน่ะ
"คุณและคุณนายคีท เอ็ดเวิร์ด มีความยินดีขอเรียนเชิญเพื่อมาเป็นเกียรติ
ในงานมงคลสมรสระหว่าง น.ส.วีร่า ซาแมนธา และ นายโรเจอร์ เพลแฮม"
คุณรู้จักนายโรเจอร์ เพลแฮม นี่รึเปล่า
เพิ่งเคยได้ยินชื่อครั้งแรกก็ตอนที่ เขาจะแต่งงานกับคู่หมั้นผมนี่แหละ
วีร่า เป็นคู่หมั้นคุณเหรอ
ฉันรู้แล้วว่าทำไมคุณถึงอยากออกมาจากลอนดอน แต่ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ
-มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของฉันหรอก... -ไม่นะ ไม่เป็นไรหรอก
ใครๆ ก็มีสิทธิ์จะรู้ว่า ทำไมคนๆ นึงถึงมาที่เมืองของพวกเขา
-พวกเขาดูเหมือนอยากรู้กันจัง -ไม่ใช่งั้นหรอก ฉันไปดีกว่า
มันก็แค่นี้แหละ
บางทีฉันอาจจะรักษาคุณผิด
แบบว่าแทนที่จะเดินทางไปในจินตนาการ ฉันว่าคุณน่าจะไปสัมผัสด้วยตัวเองดีกว่า
แบบว่าแทนที่จะถามคุณ ถึงสถานที่ในจินตนาการ
ฉันพาคุณไปเองจะดีกว่า
คุณเคยได้ยินชื่อสวน "สปริงค์ การ์เด้น" มั้ยคะ
ฉันว่างนะตอนนี้ ฉันพาคุณไปเลยก็ได้ รถฉันจอดอยู่นี่เอง ถ้าคุณอยากไปน่ะนะ
คุณใจดีมากเลย แต่ผมนัดกับคุณฟิชเชอร์เอาไว้น่ะ
รู้มั้ย คนที่คิดว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือน่ะ ต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด
คุณจัดผมเป็นพวกนั้นเหรอ
คนที่บินลัดฟ้ามาอีกประเทศนึง เพื่อนอนร้องไห้ในโรงแรม
ในเมืองที่เขาเลือกมา เพราะมันมีชื่อว่า "โฮป" (ความหวัง)...
ช่ายแล้ว ฉันจัดคุณเป็นคนพวกนั้น
-พรุ่งนี้ได้มั้ยล่ะ -แจ๋ว
แจ๋ว
-มารับผมซัก 10 โมงนะครับ -ได้เลยค่ะ
-เจ๋งเลย -เจ๋งเลย
ผมดูเป็นไงบ้าง
คุณมีใบหน้าที่ได้อารมณ์มาก คุณฟิชเชอร์
ผมหวังว่ารูปจะออกมาดี แล้วก็ดูหนักแน่นหน่อย
อืม..ใบหน้าได้อารมณ์รึ
เอาล่ะ คุณอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะแล้ว อยู่นิ่งๆ ซัก 30 นาทีนะครับ
ผมทำได้แน่
ถ้าคุณวางมือลงบนตัวและก็หยุดเอ่อ...
-เราพูดคุยกันได้มั้ย -ได้สิครับ แบบเบาๆนะ
แมนดี้บอกโจนี่ซึ่งไปเล่าให้ทีน่าแม่บ้าน ซึ่งมาเล่าให้ผมฟังว่า มันเกิดอะไรขึ้นที่บ้านคุณน่ะ
-ขอโทษครับ คุณช่วยหันหน้ามา... -โอ้ ได้ได้
หันมากไปแล้วครับ
ถ้าคุณจ้องไปที่จุดใดจุดหนึ่ง มันจะทำให้หัวคุณอยู่นิ่งได้
ฟังนะ เพื่อน เมื่อความปวดร้าวมันหายไป ผมจะบอกคุณว่า
คุณจะดีขึ้นเองและกลายเป็นคนเข้มแข็ง มากกว่าที่เคยๆ เป็นอยู่
-แล้วถ้ามันไม่หายไปล่ะ -หายสิ เดี๋ยวก็หายไป
มันเป็นข้อดีอย่างนึงของความปวดร้าว มันจะจางหายไปได้
คุณรู้มั้ย ผมมาคิดๆ ดูถึงเรื่องก่อนหน้านี่
เมื่อประมาณ 6 เดือนมาแล้ว หล่อนไปเล่นโยคะ
หล่อนไปสมัครเข้าชมรมโยคะและดูมีความสุขมาก
ผมยังคิดเลยว่า "โยคะมันจะทำให้คนมีความสุขได้ไงวะ"
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อสวามี เริ่มจับคู่ออกกำลังกาย
-สวามีรึ -ช่าย สวามี (สามี)
เขาจับคู่กันแล้วก็นั่งลงบนพื้น หันหลังชนกัน เอาแขนล็อคกันไว้
แล้วก็เริ่มออกแรงดึงกันและกัน แล้วก็เริ่มท่องบทสวด
ท่องบทสวดรึ โอ๊ย...ตาย
ผมมาคิดๆ ดูนะ นั่นล่ะที่ทำให้พวกเขาได้เจอกัน
ณ ช่วงเวลานั้นล่ะที่ผมเสียหล่อนไป
บางทีไอ้ผู้ชายคนที่หล่อนจับคู่ด้วย อาจจะเป็นไอ้โรเจอร์ เพลแฮมก็ได้
-คอลิน คุณอยากได้น้ำชาซักถ้วยมั้ยคะ -ไม่ล่ะครับ ขอบคุณมาก
ฟิชเชอร์
ผมหันหัวไปไม่ได้ เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังนะ
มันควรจะต้องมีรอย ตรงที่ปากของฟิชเชอร์ด้วยเหรอ
มันเป็นดราม่าน่า โจนี่ก็
ฟิชเชอร์มีปากบางสวย ฉันหวังว่ารอยนี่จะชัดดีนะ
มองไม่เห็นหรอกครับ คุณนายฟิชเชอร์ ทันทีที่เราเช็ดมายองเนสออกไป
ฉันว่ามันจะโอเคนะ ถ้าคุณเรียกฉันว่าโจนี่
โจนี่ ปล่อยให้เขาได้ทำงานเถอะ
อืม..โรเจอร์ เพลแฮมรึ
ผมเพิ่งฉุกคิดได้ว่าช่วงที่ผมไปรับหล่อน
ระหว่างนั่งรออยู่ในรถ แล้วก็ได้เห็นพวกเขาออกมา....
พยายามนึกอยู่เนี่ยว่า ท่าทางของทั้งคู่เป็นไง เพราะ...
บางที อาจจะเป็นผู้ชายซักคน ที่ผมเคยได้เห็น...
พวกเขามีท่าทางว่ามีความปรารถนา ที่ชัดเจนแจ่มแจ๋วมั้ย
พวกเขาแสดงออกว่า "พึงอกพึงใจ" กันมั้ย
จากทั้งหมดที่คุณเล่ามา การเพ้อพก สวามี บทสวด ความปรารถนาที่แจ่มชัด
ผมไม่อยากพูดเลยนะเพื่อน แต่ผมว่าคุณเสียแฟนคุณให้พวกลัทธิอะไรซักอย่างนะ
คอลิน
โจนี่
คอลิน ที่คุณควรทำทั้งหมดก็คือ การเดินหน้าต่อไป
บางทีพวกคนอังกฤษอาจจะนั่งนิ่งๆ นึกถึงอดีตที่ผ่านมา
แต่ที่นี่ พวกเราไม่ทำอย่างนั้นหรอก
ก่อนเราจะลงไป ขอฉันพูดอะไรหน่อยได้มั้ย
ได้สิ
ขอโทษนะ ฉันต้องการอะไรที่....
-เอาบ้างมั้ยคะ -เช้าๆ อย่างนี้ ไม่ไหว ขอบคุณครับ
คุณอาจต้องเป็นคนขับกลับ ขับรถเป็นใช่มั้ยคะ
พวงมาลัยซ้ายผมก็พอขับได้ แต่อาจจะต้อง...
ที่ ไชน์นิ่ง ชอร์ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบช่วยเหลือผู้คน
คนส่วนมากไม่ค่อยคิดถึงความรู้สึก....
-ไชน์นิ่ง ชอร์ คือ... -บ้านพักพิงที่ฉันทำงานแล้วก็อาศัยอยู่น่ะ
โอ สมัยอยู่ไฮสคูล พวกเราชอบเข้าไปทำอะไรในนั้น
คงไม่ใช่ศึกษาพฤกษศาสตร์หรอกนะ
ไม่ใช่พฤกษศาสตร์หรอก ตลกน่า
ผมกำลังกังวลว่าเราจะมีเวลาเหลือมั้ย ถ้ายังอยู่กันในนี้
คุณรู้มั้ย ถ้าฉันกลับไปสมัยไฮสคูลได้ ฉันก็แค่ขว้างไอ้นี่ลงไปที่ถนน
ไม่เห็นต้องแคร์เลยว่า จะมีใครมาเหยียบเศษแก้วมั้ย บ้าฉิบ
แต่ฉันทำงั้นไม่ได้แล้ว เพราะฉันมีความรับผิดชอบ เป็นผู้ใหญ่ และน่าเบื่อ
ฉันขอโทษนะ น่าจะเป็นคุณ ที่ต้องได้รับการบำบัดมากกว่า
ฟังนะ แมนดี้ ผมว่าผมขับรถได้นะ อาจจะไปแบบช้าๆ
เราอาจจะมีโอกาสรอดชีวิตไปถึงโรงแรมได้
-ฉันต้องขอโทษจริงๆ เลยนะ -ไม่เป็นไรหรอก
ฉันแค่ประสาทกินน่ะ
-เราจะกลับไปที่ห้องคุณใช่มั้ย -อะไรนะ
-ฉันหมายถึงฉันต้องการกาแฟซักหน่อย -อ้อๆ ได้สิครับ ได้
ดูสิ หยั่งกะเราไม่เคลื่อนที่เลย
ผมว่าคุณจะรู้เองแหละว่าเรากำลังเคลื่อนที่
อย่า อย่า แมนดี้ ไม่นะ....
ไม่นะ หยุด.....ไม่ ไม่ อย่าสิ.....ได้โปรดเถอะ...
คุณวาดเองเหรอรูปฟิชเชอร์นี่นา ยอดมาก
-เขาดูเหมือน... -มีชีวิตชีวารึ
หล่อต่างหาก
และรูปนี้ก็สวย ใครคะเนี่ย
โอ ขอโทษนะ
ผมคิดว่าผมจะจัดแสดงนิทรรศการซักหน่อย
ภาพเหมือนผู้คนในเมืองนี้ อาจทำให้ผมลืมสิ่งที่อยากลืมได้
ฉันรู้จักทุกคนในเมืองนี้ ถ้าคุณต้องการคนนำทาง ก็ฉันนี่แหละ
ผมว่าคุณน่าจะมีอะไร ดีๆ ทำ มากกว่ามานั่งพาผมไปหาแบบวาดนะ
-กาแฟซักหน่อยนะ -คุณมีความสุขมั้ยคะ คอลิน
-ถ้าโดยทั่วๆ ไปก็ ใช่นะ -มีความสุขยังไง
อาจจะสุขเพราะเราไม่ได้พุ่งชนรถบรรทุกมั้ง
ฉันไม่อยากดื่มกาแฟแล้วค่ะ ขอฉันถามอะไรคุณหน่อยได้มั้ย
เพราะคุณดูเหมือนไม่ใช่คนที่จะมาโมโหฉัน ถ้าฉันพูดหรือทำอะไรซักอย่าง
-คุณจะไม่โมโหใช่มั้ย -มันขึ้นกะว่าเป็นเรื่องอะไร
ฉันอยากจะทำอะไรซักอย่าง ที่ไม่เคยทำมาก่อนเลยในชีวิตนี้
ขอปิดม่านก่อน
-คุณไม่เคยถอดเสื้อเหรอ -ไม่ได้แค่ถอดด้วยเหตุผลนั้น
ฉันถอดเสื้อผ้าออกด้วยเหตุผลอื่น แต่ไม่ใช่แค่เพราะถอดธรรมดา
แล้วถอดเพราะเหตุผลอะไรล่ะ
ตอนฉันเป็นเด็กนะ เมื่อไหร่ที่ฉันมีความสุขมากๆ
ฉันจะมีความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ฉันจะถอดเสื้อผ้าออกจนหมด
แล้วตอนเป็นเด็ก ฉันเป็นคนมีความสุขมากๆ
ฉันก็เลยถอดเสื้อผ้าออกบ่อยๆ
แล้วคนทั้งหลายก็จะตกใจกัน แล้วฉันก็จะซวยเลย....
มันสนุกมากเลยนะ แต่อยู่กับคุณอย่างนี้ ฉันไม่ค่อยมีจิตสำนึกซักเท่าไหร่
ผมคิดว่ามันก็ดีนะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเปลื้องผ้าเพื่อความปิติยินดี ตอนมีคนอยู่ในห้องด้วย
มันแจ๋วมากเลย
เพราะเวลาคุณถอดเสื้อผ้าในที่รโหฐาน
คุณจะรู้สึกถึงความปิติของคุณ
แล้วก็จะรู้สึกว่า คุณจะต้องทำมันบ่อยๆ
ความปิติยินดีไม่เคยบริบูรณ์
-ความปิติอันไม่บริบูรณ์ -ลองบ้างสิ ถ้าอยากลองนะ
มันดีมากเลย แล้วนี่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเซ็กส์ด้วย ถ้าคุณกำลังคิดอย่างนั้นอยู่
ไม่ ผมไม่ได้คิด
ผู้ชายส่วนมากจะคิดนะ แต่ฉันอยากให้คุณยอมรับมันแบบที่มันเป็น
นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไม ฉันถึงรู้สึกปลอดภัยที่ทำอย่างนี้กับคุณ
ลองสิ มหัศจรรย์ดีออก
-ผมอาจจะถอดบางชิ้นนะ -ไม่ใช่บางชิ้น ถอดให้หมดเลย
-ผมยังไม่รู้สึกถึงความปิติแบบที่คุณรู้สึกเลย -คุณจะรู้สึกได้ถ้าคุณถอดแล้ว
ฉันพนันเลยว่าคุณต้องเคยมีเซ็กส์ แบบไม่ถอดเสื้อผ้าแน่เลย
ถ้าผมเคยมี มันก็ต้องนานมาแล้วล่ะ
เห็นมั้ย คนที่ถอดเสื้อผ้าไม่เห็นจะต้องมีเซ็กส์
มากเท่ากับคนที่ใส่เสื้อผ้าแล้วไม่ยอมมีเซ็กส์
ผมว่าคนที่ไม่ใส่เสื้อผ้า อาจจะมีเซ็กส์ได้บ่อยกว่า
มันอาจจะจริง แต่นั่นไม่ใช่จุดสำคัญ
บางทีเราอาจจะดูเป็นอย่างนั้น มันอาจจะดูเหมือนอย่างนั้นสำหรับคุณ
ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นได้ทั้งสองแบบ
ถ้ามันจะเป็นแบบนั้น บางทีเราน่าจะใส่เสื้อผ้ากันนะ
ใส่เสื้อผ้า เพื่อมีเซ็กส์น่ะเหรอ
เพราะว่ามันอาจเสี่ยงที่เราจะเสียความปิติไป ความปิติอันบริสุทธิ์น่ะ
ทำไมเราต้องเสี่ยงที่จะเสียมันไปล่ะ
อย่างนั้น เดี๋ยวเราค่อยถอดกันอีกทีใช่มั้ย
อะไรนะ
ผมแค่อยากถามว่า หลังจากที่เรามีเซ็กส์กัน ถ้ามันจะแบบนั้น...
แล้วเราค่อยมาถอดกันอีกที หลังจากนั้นใช่มั้ย
-คุณไม่สวมกางเกงในเหรอ -ผมรีบออกจากบ้านน่ะ
ฉันเริ่มรู้สึกหนาวแล้วล่ะ
สงสัยโจนี่กับฟิชเชอร์คงประหยัดเครื่องทำความร้อนน่ะ
-คุณทำอะไรน่ะ -ผมไม่รู้เลย
ผมว่าผมกำลังติดกับอยู่ระหว่าง ความปิติอันบริสุทธิ์กับความรู้สึกอีกอย่างนึง
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก
มาที่เตียงเถอะ คอลิน
ก็ได้ โอเค มันอาจจะช่วยได้ก็ได้
ถ้าเราจะไปต่อ.. มันก็ไม่ใช่ความปิติอันบริสุทธิ์อีกแล้วสิใช่มั้ย
มันอาจจะเป็นอะไรที่บริสุทธิ์นะ คุณไม่มีทางรู้หรอกว่ามันจะมาหรือไป
อย่างตอนนี้ ดูเหมือนมันกำลังจะไปนะ
เราไม่ควรจะถอดเสื้อผ้าใช่มั้ย
ฉันว่าคุณทำให้มันยุ่งเหยิงเกินความจำเป็นไปนะ
ดูเหมือนจริงๆ แล้วเรากำลังจะเข้าถึงมันนะ
-เราต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้นมั้ย -ไม่ล่ะ ผมเข้าใจคอนเซ็บท์ของมันแจ่มแจ้งแล้วล่ะ
ขอโทษนะ
ผมว่าบางสิ่งในตัวผมยังคงสับสนอยู่น่ะ
อาจจะเพราะมันเป็นเดทครั้งแรกด้วย
-คุณไม่เคยมีเซ็กส์ในเดทแรกเหรอ -ไม่ ผมไม่เคยแม้แต่จะมีเดทครั้งแรก
ราชาแห่งโลกนี้
-ความปิติอันไม่บริสุทธิ์ -ความปิติอันไม่บริสุทธิ์
นี่ จอห์นนี่ พ่อที่รักของผมน่ะ สวมเนคไทน์ยาวเกือบถึงขอบกางเกงแน่ะ
อ้า..นี่ใช่ คอลิน แวร์ จิตรกรชื่อดังจากอังกฤษรึเปล่า
เข้ามาเลย คอลิน เวปสเตอร์ นี่คุณคอลิน เอาออกมาให้เขาดูสิ
ห้ามพูดอะไรนะ ปล่อยให้เขาแสดงความคิดเห็นออกมา
เอาสิ กล้าๆ หน่อย
บอกเราสิว่าคุณคิดยังไง คอลิน
-มันเป็นรูปปืนใหญ่ใช่มั้ยครับ -ไม่รู้สิ ลองบอกผมหน่อย
ดูให้ดีๆ สิ ว่ามันจะใช่ปืนใหญ่มั้ย
อาจจะเพราะสีมันสดกว่าของเดิมนะ
เดี๋ยวเราแก้ไขเรื่องสีได้ครับ
เขาเป็นคนอังกฤษ\เขาสุภาพเกินกว่าจะพูดออกมา
ดูสิ คอลิน มันดูเหมือนอะไร -ดัก ไม่มีใครคิดว่ามันเป็นแบบนั้นหรอก
นี่ คุณแวร์ ในความเห็นของคุณ คุณว่าไอ้รูปปืนใหญ่เนี่ย มันเหมือน...
-ผมไม่รู้ว่าที่นู่นเขาเรียกว่าอะไร -โธ่ จี ผมไม่รู้หรอก
-จู๋เหรอ -จู๋นั่นเอง จู๋อันใหญ่ยักษ์ ขอบคุณมาก
ขอบคุณที่พูดมันออกมา เชิญนั่งเลยครับคุณแวร์
ที่นี้ กลับไปปรึกษาหารือกับคนของคุณ ให้ลองหาความคิดใหม่ๆ มา
ไม่ใช่เอาเรื่องค้าขายเกี่ยวกับไวอากร้านี่
พระเจ้า นี่มันเหมือนกับทัศนคตินรกเลย
คุณแวร์ คุณเคยลองชิมน้ำแร่ของเรารึยัง
เอานี่ น้ำแร่ของเรานี่ต้องขุดลงไปลึกๆ ลึกมากกว่าน้ำแร่ทั่วๆ ไป
งั้นมันก็เป็นน้ำเก่าๆ น่ะสิ
คุณอาจจะไม่รู้นะ ว่าคุณอาจต้องการน้ำที่เก่ากว่า...
-อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ -ช่ายแล้ว ความเก่านี่ดีนะ คอลิน เก่าน่ะดี
ดูจากความเชี่ยวชาญด้านเหมืองแร่ของผม
ผมไม่ต้องการเก็บเรื่องคนเก่าๆ ที่เป็นเหมือนโซ่มาพันธนาการพวกเราแยงกี้เอาไว้
ดีมั้ย คุณคิดยังไง
มันมีรสชาติที่สดชื่นมาก รสเก่าๆ ที่สดชื่น
คุณสามารถลิ้มรสความเก่าได้ใช่มั้ย จะวางตลาดในเดือนหน้า
เราจะเรียกมันว่า เอชทูโฮป แต่ยังไม่แน่หรอก
ทีมงานของโฮป สปริงค์กำลังคิดกันอยู่ คุณคิดว่าไง เจ๋งดีใช่มั้ย
นี่ ตกลงคุณมาจากดินแดนของ 007 ใช่มั้ย
เพื่อมาวาดรูปคนท้องถิ่นของเรา สำหรับจัดแสดงนิทรรศการใช่มั้ย ได้ชื่อรึยัง
-ชื่ออะไรครับ -ชื่อนิทรรศการไง
เอาเป็น ภาพแห่งเมืองโฮป ศิลปะบ้านเกิดของอเมริกา
คุณคิดว่ามันเป็นไง ฟังดูดีมั้ย
ก็ได้นะ
แต่ทำไมเมืองโฮปถึงเป็น ศิลปะบ้านเกิดของอเมริกาล่ะครับ
ผมก็แค่อยากช่วยน่ะ อย่าคิดลึกขนาดนั้นสิ
เอาล่ะ ผมนั่งตรงนี้ดีรึยัง ดูเป็นธรรมชาติดีมั้ย
-โอ คุณดูดีแล้วครับ -หรือนั่งท่านี้ดี
ดีครับ
แล้วนั่งท่านี้ล่ะ มองไปทางนั้น ดูดีมั้ย ใช่ได้มั้ย
-ดูดีแล้วครับ -แล้วอย่างนี้ล่ะ
เอามือไว้ตรงนี้ดีมั้ย
ดูปั้นปึ่งเกินไปไม่ดี เอาแบบนี้ดีกว่า
เอามือลงดีมั้ย
หรือเอามือไว้ตรงนี้ดี
สนุกดีนะ
-คุณใช้ดินสอรึ -ใช่ครับ ดิสอสีดำ
อ้อ ใช่แล้ว เดี๋ยวคุณคงไปใส่สีเพิ่มทีหลัง วาดต่อได้เลย ขอโทษที
-ไม่ครับ ผมไม่วาดภาพสี -คุณไม่วาดภาพสีรึ
สาวน้อยมอร์ตันบอกผมว่า ให้ผมนั่งเป็นแบบสำหรับวาดรูปเหมือน
-ใช่ครับ -รูปเหมือนจากดินสอรึ
คุณช่วยหยุดแป๊บนึงได้มั้ย คุณแวร์ ขอบคุณมาก
ฟังนะ...คอลิน
ทุกๆ วัน เป็นเวลา 3 ปีมาแล้ว ที่ผมต้องจ้องไปที่สัตว์ประหลาดตรงนั้น
พวกเขาบอกว่า "คุณจะปลดรูปบุคคลสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ ของเมืองโฮปลงมาไม่ได้นะ"
ผมบอกว่าบุคคลสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเรา นั่งอยู่ที่นี่ตรงนี้ กำลังจ้องไปที่ไอ้เบื๊อกนั่น
-เขาเป็นใครครับ -พวกเวลซ์อะไรนี่แหละ
-เวลซ์รึ -ช่าย เขาเป็นคนค้นพบที่นี่
ดูเหมือนชื่อ เอ็ดเวิร์ด
ดัก รีด พูดครับ
ใช่ ฟังนะ แบรด ฟังที่ผมกำลังจะพูดให้ดี
งานแคนนอน บอล จะมีอาทิตย์หน้านี่แล้ว และเรายังไม่มีของอะไรจะขายเลยสักอย่าง
อะไรก็ได้ พวงกุญแจรูปจำลอง แปรงสีฟันรูปปืนใหญ่ให้เด็กๆ คิดหน่อยสิ
เอางี้มั้ย เอาโถชักโครกรูปปืนใหญ่ ที่มีเสียงดนตรีด้วยซะเลยเป็นไง
เอาแบบมีเพลง บริดจ์ โอเวอร์ ทรับเบิ้ล วอเตอร์ บรรเลง ตอนที่เรานั่งอึดีมั้ย
คิดสิแบรด ทำงานซะบ้าง
วารสารนี้....
-ทำไมรึ -ของปี 1741
ช่ายแล้ว มันทำไมล่ะ
กระดาษมัน.... คุณจะดูออกเลยว่าเนื้อกระดาษมันไม่ใช่
ผมหมายความว่า มันเป็นของปลอมน่ะ
มันปลอมได้แนบเนียนมาก ดูเหมือนมันทำมาจาก....
-โปรแกรมคอมพิวเตอร์รึ -ใช่ น่าจะใช่ หรืออาจจะทำมาจาก...
โปรแกรมคอมพิวเตอร์รึ
โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของผมใช่มั้ย
-คุณทำเอาสารปลอมรึ -นายกขี้เล่นไง นายกขี้เล่น นายกขี้เล่น
ฟังนะ พ่อปีกาสโซ่ คุณจะสามารถวาดรูปสีให้ผมได้รึเปล่า
เพราะถ้าคุณทำได้นะ ผมจะบอกคุณไว้เลย เพื่อน
ผมจะให้อิสระทุกอย่างในเมืองนี้ กุญแจเมือง อะไรที่คุณอยากได้
ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันจะมีความหมายแค่ไหน ที่จะมีรูปภาพที่เหมาะสมเแขวนไว้ตรงนั้น
รูปของดัก รีด บุคคลซึ่งทำทุกอย่างให้เมืองโฮป ไม่ใช่ไอ้หน้าตูดหมึกนั่น
สวัสดีค่ะ ฉันกำลังตามหาเพื่อนของฉัน ชื่อแวร์น่ะค่ะ
-แวร์เหรอคะ -ใช่ แวร์
-คุณพูดว่าแวร์หรือคะ -ใช่ คอลิน แวร์
ขอเช็คดูก่อนนะคะ ว่าเรามีแขกชื่อนี้
เช็คอินน์ที่นี่รึเปล่า
แวร์...แวร์....
แวร์....
ห้อง 11 ค่ะ หนุ่มอังกฤษอยู่ห้อง 11
-ห้อง 11 ขอบคุณค่ะ -เขาออกไปข้างนอกค่ะ
-อะไรนะคะ -เขาออกไปแต่เช้าตรู่แล้วค่ะ
ฉันนึกว่าคุณไม่รู้จักเขาซะอีก
ฉันจำเขาได้แล้วค่ะ จิตรกรใช่มั้ยคะ
เขาออกไปแต่เช้า เกี่ยวกับเรื่องศิลปะอะไรทำนองนี้ค่ะ
เขากลับมาแล้วค่ะ เขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไปทำความสะอาดห้องด้วย
อ้อ เหรอ ขอบใจมากนะ ทีน่า
เอ่อ คุณต้องลงชื่อในเอกสาร สำหรับแขกที่มาเยี่ยมด้วยค่ะ
-อะไรนะคะ -แขกทั้งหมดของเราต้องลงชื่อในสมุดเยี่ยมด้วยค่ะ
-อยู่ไหนล่ะคะ -อะไรอยู่ไหนคะ
สมุดเยี่ยมน่ะ
ทีน่า เธอเอาสมุดเยี่ยมไปไว้ไหนเนี่ย
เรามีสมุดเยี่ยมด้วยเหรอ
ช่างมันเหอะ เราควรจะยกเว้นระเบียบบางอย่างได้ในโอกาสนี้
ได้เลย
คอลิน ฉันรู้ว่าฉันไม่สมควรได้รับการต้อนรับบนพรมแดง
แต่หลังจากเดินทาง 5000 ไมล์ และโต๊ะต้อนรับของโรงแรม 20 แห่ง
ฉันว่าอย่างน้อยคุณควรเชิญฉันเข้าไปข้างในนะ
ให้พ้นจากการจดจ้อง ของพวกจัดการโรงแรมที่พิลึกนี่หน่อย
-คุณรู้ว่าผมอยู่นี่ได้ไง วีร่า -ฉันคุยกับ เจเรมี่ ที่แกลลอรี่น่ะ
เขาบอกว่าเขาตื่นเต้นมาก กับนิทรรศการที่เขากำลังวางแผนอยู่
เกี่ยวกับรูปที่คุณกำลังวาด ในอเมริกา ในเมืองชื่อโฮป
ว้าว...ฉันรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงตี่นเต้นนัก
คุณกำลังอยู่ในช่วงฮันนี่ มูน รึไง
นี่จะต้องไม่ง่ายเลย คอลิน
มันไม่มีอะไรต้องเสแสร้งว่าเรื่องที่เราจะคุยกัน
ว่ามันจะต้องน่ากระอักกระอ่วน มากกว่าที่เราเคยคุยๆ กันมา
ไม่มีที่เขี่ยบุหรี่เลย แปลกใจอะไรเช่นนี้
ฉันว่าเราต้องทำตามประโยคที่คุณพูดบ่อยๆ ว่า "หลีกเลี่ยงการใช้อารมณ์ด้วยความเป็นผู้ใหญ่"
การแต่งงานห่าๆ เป็นไงบ้างล่ะ
ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว ฉันสร้างปัญหาเอง ปัญหาที่แย่มากๆ
ห้องนี้ห้ามสูบบุหรี่
ฉันข้ามมาครึ่งโลกเพื่อจะอธิบาย แล้วคุณยังไม่ยอมให้ฉันสูบบุหรี่อีกรึ
อธิบายอะไร
ไม่มี โรเจอร์ เพลแฮม
โอ พระเจ้า
ฉันรู้สึกเบื่อที่จะบอกใบ้คุณ แล้วคุณก็ไม่เคยเข้าใจมันเลย
โธ่พระเจ้า ไม่นะ....
เราเหมือนหมั้นกันมานานเป็นชาติ ฉันแค่อยากให้เราไปขั้นต่อไป ฉันทำผิดพลาดเอง
-บัตรเชิญเป็นเรื่องตลกรึ -มันไม่ใช่เรื่องตลก มันเป็นคำใบ้ที่บิ๊กบึ้มน่ะ
อาทิตย์ที่ผ่านมามันเหมือนฝันร้ายเลย คอลิน
ฉันพยายามใช้เชาว์ปัญญาทั้งหลาย ตั้งแต่คุณหายตัวไป
วันแล้ววันเล่า ไม่มีข้อความอะไรเลย ฉันเหมือนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
ฉันโทรไปหาทุกคน ทั้งคืนทั้งวัน
พอเจเรมี่บอกฉันว่าคุณสบายดี ฉันไม่สามารถบอกได้เลยว่าโล่งใจขนาดไหน
ฉันร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดอยู่ตั้ง 10 นาที -10รึ น่าสงสารเป็นบ้า
ทั้งหมดที่จะทำให้ฉันกลับมาเป็นตัวเป็นตนได้ก็เมื่อ...
คุณและฉันได้กลับมาหัวเราะด้วยกันอีก
-วีร่า.... -ทั้งหมดก็คือ คอล....
ได้โปรด ออกไปเถอะ ได้โปรด
แต่ฉันไม่สามารถบอกคุณได้ว่า.... นี่คุณไม่ได้ใส่กางเกงในเหรอเนี่ย ทำไมไม่ใส่
ผมหมกมุ่นอย่างกับบ้าตอนที่ออกมาจากแฟลต
คุณกำลังจะออกไปเดินเล่นเหรอ ฉันรู้ว่าคุณชอบออกไปเดินเล่นเวลาคุณต้องการจะคิด
-สิ่งสุดท้ายที่ผมอยากทำคือคิด -ถ้าคุณจะออกไปข้างนอกล่ะก็ ฉันจะรอที่นี่
วีร่า อย่ารอเลย
คอลินคะ
คอลิน
-คอลิน -อะไร
นี่มันอะไรกัน
มันคืออุปกรณ์ที่เอาไว้ทำให้ผมแห้งน่ะ วีร่า มันเรียกว่าไดรย์เป่าผม
ฉันรู้ว่ามันคืออะไร คอลิน แต่คุณไม่เคยใช้มันนี่
นี่เป็นของที่โรงแรมจัดหาให้รึ มันมีแบบนี้ทุกห้องรึเปล่า คอลิน
-ตอบคำถามง่ายๆ นี่ก็ไม่ได้รึ -ตอบได้สิ แต่ไม่ใช่สำหรับคำถามนี้
อะไรนะ มันเป็นแค่เรื่องตลกรึ หล่อนยังไม่ได้แต่งงาน แล้วตอนนี้ก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ
มันไม่มีผลอะไรกับความสัมพันธ์ของเราหรอก หล่อนมาเพื่อขอโทษน่ะ
-หล่อนกำลังจะตรงกลับบ้านแล้ว -หล่อนแพ้โทรศัพท์ ยกหูไม่เป็นงั้นสิ
ขอโทษนะ คุณไม่อยากได้รูปคนกำลังหลับ สำหรับนิทรรศการของคุณรึไง
-เขากำลังหลับแน่นะ -ยังกะฉันจะยอมให้คุณวาดรูปคนตายงั้นแหละ
แล้วไง คุณจะให้อภัยหล่อนใช่มั้ย เราจะให้อภัยคนที่ทำกับคนอื่นแบบนั้นได้ยังไงกัน
มันก็เป็นแบบนั้นแหละ ให้อภัยและลืมซะ
และคุณควรรู้จักให้อภัย ในขณะที่คุณยังทำได้
เพราะเมื่อคุณอายุเท่าผมแล้ว สิ่งที่คุณทำได้มีแค่.....
-การลืมเหรอ -ใช่แล้ว นั่นล่ะ การลืม
"วีร่าที่รักยิ่ง...."
"ที่รักยิ่งรึ"
"วีร่าที่รัก"
"วีร่า"
"ผมรู้ว่าไอ้ตลกร้ายที่คุณทำนั้น มันไม่ได้มาจากนิสัยจริงๆ ของคุณ
แล้วมันก็ทำให้ผมเจ็บปวดเกินบรรยายได้
ผมเขียนมาเพื่อบอกคุณว่า ผมขอบคุณมากที่คุณมาเพื่อขอโทษผม
แต่สิ่งสำคัญเหนืออื่นใด ที่ผมอยากบอกคุณ....."
ให้ลากตูดเหี่ยวๆ ของคุณกลับไปได้แล้ว
"สิ่งสำคัญที่ผมอยากบอกคุณก็คือ ผมยกโทษให้คุณ 100 %"
"จากการกระทำของคุณนั้น
ทำให้ชีวิตของเราทั้งสองเปลี่ยนไปในทิศทางใหม่
ผมเชื่อว่าเราควรละทิ้งความสัมพันธ์แบบเดิมๆไป
ควรละสิ่งที่กระทบหัวใจของทั้งสองฝ่าย เพื่อจะได้หลุดออกมาจากวิกฤตนี้
การเดินทางมาที่นี่ของคุณทำให้ผมประทับใจมาก
แต่สิ่งที่คุณทำนั้นก่อความเสียหาย จนไม่อาจเยียวยาชีวิตรักได้อีกแล้ว
-เราหวังว่าคุณจะเดินทางโดยปลอดภัย -เรางั้นรึ....
ลาก่อนวีร่า จากเพื่อนของคุณ คอลิน
มีอะไรรึ
ไม่รู้สิ
ดูเหมือนมันไม่เคยสำเร็จเลย เวลาที่ฉันตกหลุมรัก
คุณตกหลุมอะไร เมื่อไหร่
คุณไปทำงานกี่โมง
ใกล้แล้วล่ะ
แต่ไม่รีบมากหรอก
คุณกำลังหานี่อยู่ใช่มั้ย คุณแต่งตัวเรียบร้อยแล้วสินะ
มันไม่สนุกหรอกเวลาจะแต่งตัว แล้วแต่งเองไม่ได้น่ะ
คุณจะดูสวยกว่าราชินีเมืองโฮปซะอีก
-พร้อมมั้ยคะ -จ้ะ
ก่อนเราจะเริ่ม ผมไม่รู้ว่าแมนดี้บอกอะไรคุณบ้าง
แต่ผมค่อนข้างจะเชื่อในพระผู้เป็นเจ้านะ
และผมก็สงสัยว่า คุณจะสามารถทำให้ภาพมันแสดงออกถึง....
อารมณ์แบบความสุขภายใน
ประมาณว่า เปล่งประกายจากภายใน
มี 2 อย่างที่ผมอยากให้ออกมาในรูป หนึ่งคือผมเป็นนักว่ายน้ำ
และสองคือ ผมเป็นคริสเตียนด้วย
คุณแน่ใจเหรอครับว่ามันจะดีที่ยืนอยู่แบบนั้น
อย่างที่ผมบอกครับท่าน พระเจ้าอวยพรผมในโอกาสยิ่งใหญ่นี้
-แว่นผมอยู่ตรงนี้ดีมั้ย -สุดยอดเลยครับ
และร้อบ ไม่ต้องเรียกผมว่า ท่าน หรอกนะ
แมนดี้เล่าให้ผมฟังเรื่องคู่หมั้นคุณ ที่ทำกับคุณที่อังกฤษโน่น
-หล่อนอยู่ในเมืองใช่มั้ยครับ -ไม่หรอก หล่อนกลับบ้านไปแล้ว
ซาตานเริงร่า ใช่มั้ยครับ
ผมหมายถึงว่า นาทีนึงคุณมีชีวิตปกติรรมดาสามัญ ทุกอย่างโอเค
จากนั้นก็ตูม ซาตานคลานมาข้างหลังคุณ แล้วก็ดูดกลืนร่างคุณเข้าไป
ร้อบ ผมจะวาดปากของคุณแล้วนะ
เอ่อคุณช่วย...ปิดปากนิ่งๆ ซักนาทีนึงได้มั้ย
โอ พระเจ้า
เร็วเข้าสิ คุณยายเอ๊ย
คนจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน
-อะไรเหรอ -คุณคือวีร่าใช่มั้ย
คนจะทำอะไรร้ายกาจแบบนั้นได้ยังไง
-และคุณคือ.... -แมนดี้
สิ่งร้ายกาจที่คุณหมายถึงนั้น ฉันคิดว่าคุณหมายถึงเกมส์ที่ฉันเล่นกับคอลินสินะ
-ใช่ -ดีล่ะ
ทีนี้เราก็มาดูว่าคุณเป็นใคร และกำลังพูดถึงอะไรกัน
แล้วก็มาดูซิว่าคุณมีไดรย์เป่าผมสีแดงรึเปล่า
ไดรย์เป่าผมอันถูกๆ ที่เป็นพลาสติกสีแดงน่ะ คุณมีอยู่อันใช่มั้ย
-ใช่ เธอมีอยู่อัน -ขอบคุณมาก
-คุณสูบบุหรี่รึเปล่า แมนดี้ -ไม่สูบตั้งแต่จบไฮสคูลแล้ว
รักษาสุขภาพอะไรเช่นนี้
คุณเคยเรียนโรงเรียนแถวนี้รึ โฮป ไฮ หรืออะไรงี้รึเปล่า
-โฮป รีชั่นนอล -รีชั่นนอล
มันตั้งอยู่ตรงโน้นน่ะ คุณมองไม่เห็นจากตรงนี้หรอก
คุณดูเป็นคนดีนะ
-ก็ไม่หรอก -เธอเป็นนางฟ้าต่างหาก
คอลินไม่เคยอยู่กับใครที่ไม่ดี
-ฉันแน่ใจว่าคุณเป็นคนดีเหมือนกัน -ช่าย ฉันมั่นใจว่าพวกเราน่ะ สุดแสนดี
ฉันรู้สึกเสียเปรียบเล็กน้อย
ที่รู้เกี่ยวกับทางไปโรงเรียนเก่าของคุณ แล้วก็สีของไดรย์เป่าผมของคุณ
แต่ฉันสันนิษฐานเอาว่าคุณรู้จักฉันมากกว่าตัวฉันเองอีก
-คอลินคงพูดถึงฉันให้คุณฟัง -เราพูดคุยกันเรื่องอื่นๆ ด้วย
-เช่นอะไรล่ะ -เรื่องปกติที่คนทั่วไปเขาคุยกันน่ะสิ
-เช่นอากาศรึไง -เราพูดคุยถึงเรื่องอากาศเหมือนกัน
อย่างเช่นอากาศวันนี้เป็นไง มันจะอุ่นหรือหนาวงั้นเหรอ
ใช่ หรือว่าจะลมแรงมั้ย
-หรือว่าฝนตก -หรือหิมะตก
-หิมะตกด้วยเหรอ -ยังไม่ตกหรอก
อ๋อ เข้าใจล่ะ คุณคงต้องซ้อมบท สำหรับการสนทนาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตก่อนงั้นสิ
-คุณกำลังทำให้รถติดนะ -คุณทำงานที่นี่เหรอ
-"ไวน์นิ่ง วอร์" -ไชน์นิ่ง ชอร์
อ๋อ
เอาน่า แมนดี้ เขาต้องพูดอะไรบ้าง เกี่ยวกับการกลับไปอังกฤษแน่
-ไม่ได้พูดถึงเลย -อย่างนั้นคุณคงไม่รู้เรื่อง...
-เรื่องอะไร -เรื่องการผ่าตัด
การผ่าตัดอะไร
คอลินไม่ได้บอกเรื่องพ่อของเขาใช่มั้ย
ดูเหมือนคอลินจะไม่เล่าให้คุณฟัง เพราะเขาต้องการปิดบังมันเอาไว้
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขายังอยู่ที่นี่ อยู่ในโลกของความฝัน แล้วก็วาดรูปไปเรื่อยๆ
ฉากอันสวยงาม ผู้คนอันสวยงาม
ในขณะที่ถ้านึกถึงอังกฤษแล้ว
จะนึกถึงพวกหมอและพยาบาล และความกังวลใจ
ถึงพ่อที่ป่วยมากๆ ของเขา
นี่แหละทำให้ฉันต้องอยู่ที่นี่
ต้องมีใครซักคนพาเขากลับไป สู่โลกแห่งจิตสำนึก สู่ความรับผิดชอบของเขา
กลับไปบ้าน
ความจริงก็คือ ยิ่งเขาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ และซ่อนตัวเองอยู่อย่างนี้
ยิ่งทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าพ่อเขาอีก
คุณเป็นคนดีมาก ฉันมั่นใจ แต่คุณไม่สามารถช่วยเขาได้จริงๆ หรอก
ฉันขอโทษที่มันออกมาเป็นแบบนี้....
คุณช่วยทำอะไรให้ฉันซักอย่างได้มั้ย แค่นิดๆ หน่อยๆ น่ะ
ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่าคุณเป็นเด็กส่งเอกสาร ดังนั้น ได้โปรดบอกมาเลยถ้าคุณไม่อยากทำ...
ฉันอยากเอาไปให้เขาด้วยตัวเอง แต่คุณคงต้องไปที่โน่นอยู่แล้ว
คุณแน่ใจว่าอยากทำนะ
แค่เช้าวันนั้น ฉันสังเกตุเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่มันน่ะ
มันคงจะดีมากถ้าคุณเอาไปให้เขา
แล้วเจอกันนะ แมนดี้
ว่าไงคะ
ผมเอง
-คอลินไง -ต้องการอะไรไม่ทราบ
คุณบอกให้ผมมาหานี่
คุณอยากเข้ามามั้ย หรือว่าจะยืนอยู่อย่างนั้น
อพาร์ทเม้นต์ของฉัน ฉันจะยืนตรงไหนก็ได้ที่ฉันต้องการในอพาร์ทเม้นต์ของฉัน
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย ลองนั่งได้มั้ย
-ถ้าคุณต้องการนะ -ผมว่าคุณมีความคิดว่า...
อยากจะลองอยู่ต่ำกว่าสิ่งอื่นๆ สินะ
อย่างี่เง่าเลย คอลิน ฉันมั่นใจว่าคุณต้องเคยนั่งเก้าอี้แบบนี้แน่
ผมได้ทำเรื่องไม่ดีมาหลายอย่าง
แต่การโกหกว่าเคยนั่งเก้าอี้ทรงผีเสื้อนี่ ผมไม่เคยได้ลองเลย
คิดว่ามันน่าจะเตี้ยที่สุดที่เคยนั่งมานะเนี่ย
นี่ของคุณ
-คุณใจดีมากเลย ขอบคุณนะ -ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ไปขอบคุณวีร่าโน่น
-คุณเจอวีร่าเหรอ -เมื่อวานนี้
หล่อนบอกว่าคุณต้องการมันเพราะ หล่อนได้เห็นว่าคุณไม่ได้สวมมันเลย
ไม่ใช่ยังงั้นนะ ตอนหล่อนมาถึงน่ะ ผมกำลังอาบน้ำอยู่
คอลิน คุณโกหกฉันนะ และที่เลวร้ายที่สุดคือ คุณหลอกใช้ฉัน
หล่อนบอกอะไรคุณรึ
-ฉันคิดว่าเรามีอะไรพิเศษต่อกันซะอีก -เราก็มีน่ะสิ
แต่คุณไม่เคยพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณเลย
คุณรู้มั้ยว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ที่รู้สึกว่าฉันมีความหมายเพียงน้อยนิดต่อคุณ
มันก็แค่เรื่องที่คุณอยากจะลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในอังกฤษน่ะ
-แล้วมันเรื่องอะไรที่เกิดในอังกฤษล่ะ อะไร -การผ่าตัดของพ่อคุณไง
วีร่าบอกคุณเรื่องการผ่าตัดของพ่อผมเหรอ แล้วหล่อนบอกด้วยมั้ยว่าเป็นการผ่าตัดอะไร
หล่อนไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมากมายหรอก
โอ นั่นทำให้เข้าใจล่ะ
-ผมเล่าให้คุณฟังได้มั้ย -มันสายไปแล้วล่ะ
ไม่หรอก ผมอยากเล่าให้คุณฟัง เรื่องมันเกิดเมื่อปีที่แล้วตอนพ่อแม่ผมย้ายบ้าน
พวกเขาจ้างบริษัทมาช่วยขนย้าย พวกเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ในบ้าน
พวกเตียง โซฟา อะไรพวกนี้แหล่ะ
อย่างพวกที่เป็นของเล็กๆ เช่น เก้าอี้เก่าๆ พวกภาพเขียน พ่อแม่ผมก็ยกมันกันเอง
ขณะที่พ่อผมกำลังยกเก้าอี้ ขึ้นชั้นบนที่บ้านใหม่นั้น....
-ไม่เป็นไรหรอก -มันเป็นเก้าอี้ไม้ที่ค่อนข้างหนัก และ...
-คุณไม่ต้องเล่าให้ฉันฟังก็ได้ -ไม่เป็นไร มันจะช่วยได้ถ้าเราได้พูดถึงมัน
ตอนที่เขากำลังจะขึ้นบันได พร้อมด้วยเก้าอี้นั่น เขาก็ทำมันหล่น
แล้วก็กระแทกลงบนเท้าเขา
มันก็ไม่เป็นไรหรอก จนกระทั่งหลายอาทิตย์ต่อมา นิ้วของเขาก็เกิดบวมขึ้นทันทีทันใด
บวนฉึ่งเลย
หลายเดือนที่แม่ผมพยายามบอกให้พ่อไปหาหมอซะ
จนในที่สุด พ่อก็ยอมไปรักษาในวันเกิดของแม่ผม
แล้วคุณรู้มั้ยว่ามันเป็นการวินิจฉัยโรค ที่ทำให้ตกใจกันมากเลย แมนดี้
เขาเป็น "เล็บคุด" มันน่ากลัวสุดจะบรรยายเลยใช่มั้ย
โอกาสที่เขาจะหายมีมากๆ เลย
จะมีใครที่มีโอกาสรอดชีวิตจากการบาดเจ็บ ที่โอกาสหายแทบเป็นศูนย์นี่ได้บ้างล่ะ
บางทีคุณคงเข้าใจแล้วว่า ทำไมผมถึงไม่บอกคุณเรื่องนี้
หวัดดีค่ะ
-แมนดี้ คอลินอยู่กับเธอรึเปล่าน่ะ -อยู่สิ เขาอยู่นี่
คุณวีร่า เอ็ดเวิร์ด อยู่ในสายนะ -ส่งสายมาเลย
เพื่อนคุณน่ะ
-ว่าไงวีร่า เดินทางกลับเป็นไงบ้าง -ฉันต้องการจะคุยกับคุณ ตัวต่อตัวน่ะ
-ไม่ ผมจะยังอยู่ที่เมืองโฮปต่อ -ฉันจะยังไม่กลับอังกฤษจนกว่า...
ฉันจะไม่กลับไปจนกว่าคุณจะกลับไปกับฉันด้วย
เจอกันพรุ่งนี้ที่สนามกอล์ฟนะ บ่าย 3 โมง
โอ้ดีมาก ดีมาก
งั้นก็ฝากสวัสดีทุกคนที่นั่นด้วยนะ
อากาศที่โน่นเป็นไงบ้าง
ดีมาก แล้วผมจะทำ....โอเค งั้นลาก่อนนะ
งั้นคุณก็ชอบผีเสื้อสินะ
ฉันจะไม่กลับไปจนกว่าคุณจะกลับไปกับฉันด้วย
วีร่า ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่ แล้วทำไมต้องมาเจอกันที่สนามกอล์ฟด้วย
เพราะว่าสิ่งที่ฉันต้องการจะพูดนั้น ต้องพูดตอนที่ฉันสูบบุหรี่ด้วย
และดูเหมือนที่นี่จะเป็นที่เดียวในอเมริกา ที่ฉันสามารถสูบบุหรี่ได้
-คุณได้กางกางในแล้วใช่มั้ย -ได้แล้วล่ะ ขอบคุณมากนะ
-แล้วคุณก็ได้รับแฟกซ์ผมแล้วใช่มั้ย -ช่าย ได้รับแล้วล่ะ
มันยังไม่ทำให้คุณเข้าใจว่าต้องทำไงเหรอ
ฉันเดาว่าเพื่อนคุณคงเล่าเรื่องที่เราคุยกัน เมื่อวันก่อนให้คุณฟังแล้ว
ช่าย เรื่องที่ดูเหมือนเราจะยังมีเซ็กส์กันอยู่ และเรื่องการผ่าตัดเพื่อช่วยชีวิตพ่อของผม
วี ทำไมคุณไม่จุดบุหรี่สูบซะ เราจะได้คุยกันให้มันจบๆ กันไป
หล่อนดูเเป็นคนอ่อนหวานมากนะ แมนดี้น่ะ
-หล่อนดูสนุกสนาน ร่าเริง แล้วก็แจ่มใสดีนะ -คุณคิดว่าหล่อนโง่น่ะสิ
ฉันดูออกว่าคุณกำลังหลงเสน่ห์ ที่แสนจะบริสุทธิ์ผุดผ่องยังกะเด็กๆ ของหล่อนนะ
แล้ว แมนดี้ นี่สะกดด้วยตัว "วาย" หรือตัว "ไอ" ที่มีวงกลมเล็กๆ อยู่ข้างบนกันล่ะ
ผมจะบอกอะไรคุณซักอย่างนึงนะ
ถ้าคุณจะบอกว่าหล่อนน่ะสูงส่งยังกะสิ่งที่อยู่บนยอดโบสถ์ ฉันคงต้องการบุหรี่มากกว่านี้แน่
ที่หล่อนทำอยู่ คอยดูแลล้างก้นให้คนแก่น่ะ เป็นอาชีพระยะยาวเลยรึเปล่า
แล้วอะไรดีกว่ากันล่ะ ที่คุณคอยเลือกรูปแฟชั่นสุดเริ่ดไว้ลงนิตยสารงั้นรึ
-เรากลับไปคุยกันเรื่องคุณดีมั้ย -ผมเอียนเต็มทีแล้ว ผมจะไปล่ะ
คอลิน รอเดี๋ยว อย่าไปเลย กลับมาเถอะ
วีร่า บอกผมมาสิว่า คุณชวนผมมาที่นี่เพื่อจะพูดอะไร
ฉันรักคุณค่ะ และอยากให้คุณเลิกทำเรื่องไร้สาระนี่ แล้วกลับบ้านไปกับฉัน
-นั่นอะไรน่ะ -บุหรี่ไงคะ ออกไปห่างๆ เถอะคุณอาจจะตายได้นะ
-คุณจะสูบบุหรี่ที่นี่ไม่ได้นะ -สูบได้สิ เพื่อนผมเขาอ่านกฏมาแล้ว
-คู่หมั้นต่างหาก -สูบได้ตราบใดที่มันไม่ได้รบกวน....คู่หมั้นเก่าต่างหาก
คุณไม่ได้อ่านกฏที่ว่า...
เมื่อคุณอยู่ในสนามกอล์ฟ คุณต้องเล่นกอล์ฟ
แล้วดูเหมือนว่าคุณไม่ได้กำลังเล่นกอล์ฟอยู่นะ
-คุณไม่มีแม้แต่ไม้กอล์ฟด้วยซ้ำ -มันเป็นกีฬาที่อันตรายน่ะ
-กฏบอกไว้ชัดเจนว่า.... -ฟังนะ เพื่อนผมและผม....
-คู่หมั้นต่างหาก -เราต้องการความเป็นส่วนตัวในการพูดคุยกัน
พวกเรามีปัญหาส่วนตัวกันอยู่
เราก็เลยหาโอกาสมาที่สนามสวยๆ นี่
แล้วก็พยายามพูดคุยกันด้วยเรื่องที่ยุ่งยากมากๆ
-คุณพูดถูกมากๆ เลย -คอลิน ใจเย็นๆ
นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะสามารถจดจ่อ อยู่กับการพูดคุยส่วนตัวได้เลย
ถ้าเราไปกระทบกระแทกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่อความสนุกสนานของคุณที่หลุมที่ 3 นี่ ผมก็ขออภัยด้วย
คู่หมั้นเก่าที่ตีโพยตีพายของผม กำลังจะเดินทางไปที่สนามบินแล้ว
ดังนั้นความสนุกสนานที่เหลือของคุณที่สนามนี่ ก็จะกลับคืนมาเองแหละ
-เดินทางให้เพลิดเพลินแล้วกัน -คอลินคะ
คอลิน มันก็แค่วิกฤตวัยกลางคน เดี๋ยวคุณก็ผ่านมันไปได้เอง
ฉันหวังว่าครั้งนี้คงดีกว่าครั้งที่แล้วนะ
-มาร์ธา ครั้งที่แล้วทรงผมคุณก็ดูดีนะ -ฉันไม่ได้พูดถึงทรงผม
ฉันกำลังพูดถึงแฟนหนุ่มของเธอ -คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องครั้งที่แล้วบ้าง
ฉันบอกได้ตั้งแต่มันเริ่มต้นแล้ว ว่ามันไปไม่รอดหรอก
เธอเริ่มด้วยวิธีที่ผิดมากๆ
-คุณไม่เคยเจอเขาซะหน่อย -ฉันกำลังพูดถึงทรงผมของฉันทำให้มันสูงๆหน่อย
ยังไงก็แล้วแต่ เธอไม่รู้หรอกว่า นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว
-มาร์ธา คุณไม่ได้กำลังจะไปไหนนี่ -ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ไปไหน แต่เขาอาจจะไป..
-ขอบคุณค่ะ -ด้วยความยินดีครับ
ขอบคุณมาก
คุณเคยคิดถึงเรื่องที่ผมจะกลับไปอังกฤษบ้างมั้ย
-ไม่เลย -ไม่เหรอ ไม่เคยเลยเหรอ
ฉันมีเรื่องอื่นๆ คอยให้คิดถึงเวลาอยู่ข้างๆ คุณน่ะ คุณก็รู้
-ผมคิดเรื่องการกลับไปนะ -คุณต้องไปจัดการเรื่องงานและก็เรื่องสต๊าฟนี่นะ
ผมไม่อยากกลับไป
-ทำไมล่ะ -คุณคิดว่าเพราะอะไรล่ะ
-คุณชอบอเมริกามั้ง\-ใช่
-แต่ไม่ใช่เหตุผลนี้ มันเป็นเรื่องอื่น -แฮมเบอร์เกอร์ที่แสนอร่อยของเรารึ
ไม่ ไม่ ไม่ใช่แฮมเบอร์เกอร์
-ความเป็นมิตรและถ่อมตัวของเรารึ -ไม่ ไม่ใช่เรื่องความเป็นมิตรและถ่อมตัว
คุณเอาเรื่องนี้มาพูดทำไม อยากทรมาณฉันรึ
ผมเอาเรื่องนี้มาพูดเพราะผมไม่อยากกลับไปคนเดียว
-คุณอยากให้ใครไปกับคุณงั้นรึ -ใช่แล้ว
แต่เขาต้องไปด้วยเพราะอยากไป ผมไม่อยากต้องลักพาตัวใครไป
ผมก็อยากลักพาตัวนะ แต่สายการบิน ค่อนข้างกวดขันเรื่องกระเป๋าเดินทางน่ะ
ถ้าไม่ใช่แบบถูกบังคับไป และคนๆ นั้น อยากไปด้วยความเต็มใจน่ะ
คุณต้องการให้เขาไปกับคุณงั้นเหรอ
ถ้าเขาไม่ได้ยุ่งวุ่นวายกับธุระอันน่าตื่นเต้นในชีวิตล่ะก็ ใช่ผมอยากให้ไป
ฉันมั่นใจว่าเขาต้องพยายามอย่างหนัก ที่จะจัดสรรหาเวลาในการไปให้ได้แน่
โอ้ จริงรึ
-มีไรรึ -ดูผู้หญิงที่นั่งตรงสระน้ำนั่นสิ
-พระเจ้า นั่นหล่อนคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ -ไม่ ไม่ใช่เพราะบุหรี่หรอก ฟิชเชอร์
นั่นวีร่าน่ะ หล่อนกลับมาตามคอลินอีกแล้ว
มันไม่ใช่กงการอะไรของเรานะ
ฟิชเชอร์ ถ้าคุณจะสังเกตุซะหน่อยนะว่า....
ความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษ-อมริกา กำลังไปได้สวย ณ ห้องเบอร์ 11 ใช่มั้ย
ผมได้ยินเรื่องนั้นหน่า โจนี่
ยังงั้น ถ้าแมนดี้กลับมาที่ห้องคอลิน หลังจากไปจ่ายของชำแล้ว
และเมื่อมันมีเลือดกระจายอยู่ในสระ
แล้วก็เทปสีเหลืองของตำรวจ คาดอยู่รอบๆ โรงแรมเรา
แล้วพวกเราก็ได้ลงข่าวหน้าหนึ่ง ในหนังสือพิมพ์โฮป เฮอร์ราล
บางทีคุณจะอาจคิดได้ว่ามันเป็นธุระกงการของเราแน่ๆ
ไปกำจัดหล่อนซะ
ผมเกรงว่านี่เป็นเขตปลอดบุหรี่ครับ
อะไร ทั้งอเมริกาเลยเหรอ
ผมฟิชเชอร์ ผู้ช่วยผู้จัดการครับ
โอ้โห ที่นี่ต้องใช้คนมากกว่าหนึ่งคนในการบริหารเชียวรึ
คุณมาอเมริกาคนเดียวเหรอ
-อะไรนะ -คุณ....
-คุณไม่ได้มากับใครใช่มั้ย -ไม่ ฉันมาคนเดียว
-ผมจะเชื่อคำพูดคุณนะ -ขอโทษ อะไรนะ
-ก็ถ้าคุณพูดอย่างนั้นล่ะก็ -จะมากับใครอีกรึ....
ผมไม่รู้ว่าคุณอาจจะพาใครมาด้วย
อาจเป็นสวามีก็ได้ ใครจะรู้
ผมเกรงว่าคุณจะต้องออกไปจากตรงนี้
-เราเคยมีปัญหากับคนแบบคุณมาก่อนน่ะ -อะไรนะ
นอกจากนี้แล้ว เดี๋ยวเราจะมีการประชุม เกี่ยวกับน้ำเชื่อมเมเปิ้ล ตอนบ่าย 3 โมง
โปรดออกไปทันทีเลยนะครับ
ดีล่ะ งั้นช่วยบอกเขาด้วยว่า ฉันจะคอยอยู่แถวๆ นี้จนกว่าเขาจะยอมมาเจอฉัน
-ในที่สุดคุณก็มาจนได้ -อย่างกับผมมีทางเลือกงั้นแหละ
วีร่า มันจะต้องหยุดซะที คุณไม่ควรอยู่ในอเมริกา และผมไม่ควรอยู่ในห้องของคุณ
ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกไล่ล่า แล้วก็จะถูกคุณต้มเหมือนกระต่าย
ได้โปรดหยุดเล่นเกมส์กันดีมั้ย แค่กลับไปทำแบบเดิมๆ กันเถอะ
ไปขึ้นรถฉันและขับไปนิวยอร์ค แล้วก็กระโดดขึ้นเครื่องบินลำแรกเพื่อกลับไปลอนดอนเถอะ
-โปรดกลับบ้านเถอะนะ -เรามาถึงทางตันแล้วล่ะ
การอยู่กับแมนดี้นั้น ได้สอนผมบางสิ่งบางอย่าง
คุณได้เรียนรู้บางอย่างจากแมนดี้งั้นเหรอ
เราไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นคู่รักกันมาหลายปีแล้ว คุณกับผม รู้สึกเหมือนเป็นพี่ชายน้องสาวไปแล้ว
-เราเป็นมากกว่าแค่คู่รักนะ เราเป็น... -เป็นเหมือนวัตถุโบราณ น่ะใช่
เป็นสิ่งเชื่อมโยงที่แก้ไม่ออก เหมือนมาร์คแอนด์สเปนเซอร์ หรือเบคอนกะไข่
หรือเท้ากับปากที่แตกเลือดไหล
เราเหมือนน้ำเสียที่ต้องบำบัดมาหลายปีแล้ว และมันก็ไม่ดีเลย ชีวิตนี้สั้นนัก
แล้วผมก็ไม่อยากพูดว่า ผมไม่อยากเจอคุณอีกต่อไป ผมเกลียดที่จะคิดว่า...
ฉันจำได้จากแฟกซ์ของคุณตรงที่ว่า "สิ่งที่กระทบหัวใจ"
ใช่แล้ว เรายังเป็นเพื่อนกันได้
-นั่นมันต้องไม่ถูกทำให้สูญสลายไปนะ -ต้องทำอย่างที่สุดน่ะสิ
โอ พระเจ้า
งั้นฉันจะทำให้มันสูญสลายเอง ฉันจะทำจริงๆ ทำให้มันสูญสลายไปให้หมด
วีร่า ไม่นะ มันไม่ควรนะ มันไม่ควรเลย
ผมสัญญาว่าคุณจะได้เจอสิ่งดีๆ ในชีวิต เหมือนที่ผมได้เจอสิ่งดีจริงๆ สำหรับผมเอง
เหมือนที่เวนิซเหรอ คุณจำได้มั้ยที่เวนิซน่ะ คอลิน
วี ผมไม่สามารถทำให้เราเข้าใจกันได้ ถ้าเรายังยืนกันอยู่ตรงนี้
ผมจะไม่ไปไหนจนกว่า..... ไม่ใช่ๆ ผมกำลังจะออกไปเร็วๆ นี้แล้ว
คุณไปซื้อนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
วีร่า จริงๆ นะ ไม่หรอก ผมไม่หวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้นกับสิ่งนี้
ฉันรู้สึกได้ถึงความปั้นปึ่งที่เริ่มละลายของคุณแล้วล่ะ
มันดูเหมือนเป็นช่วงเวลาตื่นเต้นที่น่าจดจำมาก
-ที่ผมต้องขอบอกว่าลาก่อน -คอลิน อย่านะ
ลาก่อน วีร่า
-ฉันไม่ไปหรอก -ไม่ วีร่า...วีร่า...
ลาก่อน วี ลาก่อน
หวัดดี
เขายังมาไม่ถึงเหรอ คุณพ่อน่ะ
ไม่ เขาไม่มาที่นี่หรอก ไม่มีแบบวาดรูปสำหรับคุณหรอก ฉันแค่ต้องการคุยกับคุณน่ะ
ในโบสถ์เนี่ยนะ
ฉันคิดว่ามันเป็นสถานที่เดียว ที่เราจะไม่จบลงด้วยการมีเซ็กส์น่ะ
คุณได้คุยกับวีร่าเมื่อเร็วๆ นี้บ้างมั้ย
วีร่าน่ะรึ
อ้อ คุณหมายถึงตั้งแต่ที่โทรศัพท์คุยกันใช่มั้ย
เพราะฉันคิดว่าฉันกำลังมีปัญหาเรื่องหูและสายตาของฉัน
-อะไรนะ -ตอนที่คุณคุยโทรศัพท์กับหล่อนน่ะ
คุณได้ถามหล่อนถึงเรื่องอากาศที่ลอนดอนหรือเปล่า
-ถามสิ -ดี นั่นหมายความว่าหูฉันยังดีอยู่
งั้นหมายความว่าสายตาฉันมีปัญหาอย่างหนักเลย
เพราะว่าเมื่อคืนนี้ ฉันขับรถผ่านโรงแรมไอวี่ และที่นั่นฉันเห็นรถดับเพลิงและคนมากมาย
และมันอาจจะเป็นอาการสายตาสั้นก็ได้ แต่ฉันสาบานได้เลยว่าฉันเห็นวีร่าอยู่ที่นั่น
แต่หล่อนอยู่ในอังกฤษแล้ว และบอกเรื่องอากาศที่นั่นให้คุณฟังไม่ใช่เหรอ
ฉันคิดว่าฉันเห็นคุณด้วย มันเหมือนกับว่า คุณกำลังแหย่ลิ้นของคุณเข้าไปในคอของคนอื่นอยู่
แต่นั่นไม่น่าจะใช่นะ เพราะจากที่คุณพูด ความสัมพันธ์นั่นมันจบไปแล้วนี่
และฉันเป็นเพียงหนึ่งเดียวสำหรับคุณ
แต่เรื่องไม่ดีนั่นทำให้ฉันคิดว่า ฉันต้องไปหาจักษุแพทย์ทันทีซะแล้ว
แล้วมันดูเหมือนว่าหล่อนน่ะเปลือยล่อนจ้อนซะด้วย
-หล่อนสวมชุดชั้นในอยู่นะ -ดีมาก
งั้นฉันก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วล่ะ
ผมขอโทษ แมนดี้ ผมควรจะบอกคุณ ว่าผมสลัดหล่อนไม่ออกเลย
ผมไปที่นั่นเพื่อจะบอกหล่อนว่า มันจบแล้วจริงๆ แต่หล่อนทำให้กริ่งเตือนไฟไหม้ดังขึ้น
-แล้วเซ็กส์มันดีมั้ยล่ะ -ไม่ ไม่มีเซ็กส์เกิดขึ้นเลย
คุณกำลังจะบอกหล่อนว่ามันจบแล้ว หล่อนก็เลยถอดเสื้อผ้า แล้วกริ่งเตือนไฟไหม้ก็ดังงั้นสิ
จริงๆ แล้วมันเป็นอย่างนั้นแหละ เรื่องเป็นแบบนั้นเป๊ะเลย ใช่แล้ว
งั้นก็ เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะ คอลิน
คุณมีพาสปอร์ตมั้ย
ไม่มี
-คุณเคยคิดจะทำบ้างมั้ย -ฉันไม่อยากจะได้มันนี่ โอเคมั้ย
ทำไมคุณถึงไม่ขอทำพาสปอร์ตสักเล่มล่ะ
ส่วนที่บอกว่า "ฉันไม่อยากได้มัน" คุณฟังไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ
-ถ้ามีพาสปอร์ต.... -ลาก่อน คอลิน
ผมรักคุณนะ แมนดี้
-มันมีสิ่งนึงนะ -สิ่งนั้นคืออะไร
ถ้าคุณสัญญาว่าคุณจะไม่มาที่นี่อีก
และคุณจะไม่โทรหรือเขียนจดหมายหาฉัน หรือพยายามจะมาพบฉัน
ไม่โดยเด็ดขาด
ถ้างั้นฉันจะไปที่ว่าการเมืองฯ ถ้ามันสำคัญสำหรับคุณนักล่ะก็ ฉันจะไปขอทำพาสปอร์ต
คุณเข้าใจมั้ย
คุณจะยอมไปทำพาสปอร์ต ถ้าเราจะไม่พบกันอีก
ลาก่อน คอลิน
แต่ถ้าเราไม่ได้พบกันหรือคุยกันอีก
แล้วผมจะรู้ได้ไงว่าคุณทำพาสปอร์ตแล้ว
คุณต้องเชื่อใจฉัน
-งั้นลาก่อนตลอดกาล -อย่ามาทำตลกน่า
งั้น ลาก่อนแบบสบายๆ แล้วกัน
งั้น นี่ก็สำหรับนิทรรศการ "ภาพของเมืองโฮป" ใช่มั้ย
เราชอบมันนะ ใช่มั้ย แฮร์โรล
"ศิลปะบ้านเกิดแห่งอเมริกา"
แล้วสาวน้อยแมนดี้เป็นไงบ้างล่ะ
เราไม่ได้เจอหล่อนตั้งแต่คู่หมั้นคุณเข้ามาในเมืองนี้
คนที่ทำให้สปริงเกอร์ปล่อยน้ำในโรงแรมทำงานสินะ
คุณรู้มั้ยว่าผมสวมกางเกงในสีอะไร วันนี้น่ะ
เผื่อคุณอยากจะไปกระจายข่าว
ข่าวรึ คุณไม่ได้สวมกางเกงในนี่
มันประหลาดน่าขนลุกนะ
ดูสนุกสนานและจริงจังในคราวเดียวกัน
ดูร่าเริงและแฝงนัยแห่งความซุกซน
และดูลื่นไหลไปกับพลังแห่งเยาว์วัย ในคราวเดียวกัน
เหมือนกับความภาคภูมิใจในฐานะพลเมือง มันไหลซึมออกมาด้วยอารมณ์หลงไหล
ดัก คุณเคยพูดเกี่ยวกับบางอย่าง ประมาณว่ากุญแจเมืองหรืออะไรทำนองนั้นใช่มั้ย
-อะไรก็ได้ที่ผมต้องการใช่มั้ย -อะไรก็ได้
อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ คำพูดของดัก รีด เป็นประกาศิต
คุณแค่ขอมา แล้วคุณจะได้มัน
การพิจารณาอย่างสุขุมเรื่องธรรมชาติของมนุษย์แบบที่ผมเป็น
ผมสัมผัสได้ถึงสิ่งประหลาดแถวๆ นี้
ด้านมืดของคุณคอลิน แวร์
ขอบคุณที่ยอมมาเจอฉัน ฉันมีอะไรจะอวดคุณน่ะ
คุณต้องไม่เชื่อแน่เลย เมื่อเช้านี้ ดัก โทรศัพท์หาฉันจากที่ทำงานของเขา
-ดักรึ -ดัก รีด นายกเทศมนตรีไง
-คุณเล่าเรื่องฉันให้เขาฟังทั้งหมด -ใช่ๆ ผมคิดว่าผมเคยเล่าถึงคุณแบบผ่านๆ น่ะ
มากกว่าแค่ผ่านๆ อีก
เขารู้ว่าฉันนามสกุล เอ็ดเวิร์ด แล้วก็รู้ว่าฉันเป็นลูกครึ่งเวลซ์ และรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่
นี่แหละที่ทำให้เขาตื่นเต้น ฉันจะเอานี่ให้คุณดู
นี่เป็นต้นไม้ครอบครัวของฉัน
ย้อนหลังกลับไป 300 ปีแน่ะ
ดักเจอเวปไซท์นี้ใน ซอลท์ เลค ซิตี้
มันแสดงวงศ์วานว่านเครือของทุกคนในโลกนี้
คุณแค่พิมพ์หมายเลขบัตรเครดิต แล้วมันก็จะแสดงต้นไม้ครอบครัวออกมา เริ่ดมาก ดูสิ
นี่ไงฉัน วีร่า เอ็ดเวิร์ด
แล้วนั่นก็ อลีเชีย
แล้วนั่นก็พ่อฉัน และนั่นคือคนที่เขาแต่งงานด้วย
-แม่คุณน่ะเหรอ -ใช่แล้ว
ส่วนนั่นคุณยายเอ็ดเวิร์ด
นั่นเป็นนามสกุลก่อนแต่งงาน จริงๆ แล้วพวกเขาสะกดผิดนะเนี่ย
ไม่มั้ง เขาไม่น่าสะกดผิด -ผิดสิ เขาสะกดผิด "เคนดอล" สะกดด้วย "ไอ" ตัวเดียว
แล้วก็ขึ้นมาถึงตรงนี้ นี่มันเป็นอะไรที่ดีมาก
นี่คือ ก๊อดวิน เอ็ดเวิร์ด และภรรยาของเขาอบีเกล
คุณรู้จักสองคนนี่มั้ย พวกเขาอยู่ทุกที่เลย ดูสิ
ก๊อดวิน เอ็ดเวิร์ด และ อบีเกล เอ็ดเวิร์ด
บุคคลที่ค้นพบเมืองโฮปเป็นบรรพบุรุษของฉันเอง
-โอ สวรรค์อะไรนี่ -ฉันรู้ ฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน มันสุดยอดเลย
แต่นี่แค่เริ่มต้นนะ
-มีอะไรมากกว่านี่เหรอ -ใช่แล้ว
คุณรู้มั้ยว่ามันจะมีงานประจำปี ชื่องานแคนนอล บอล จัดกันวันเสาร์นี้แล้ว
ปรากฏว่าพวกเขาจะคัดเลือกราชินีเมืองโฮปคนใหม่
ราชินีเมืองโฮปเหรอ
ดักจะคัดเลือกบุคคล ที่จะเป็นตัวแทนของเมืองให้เป็นราชินี
สิ่งที่น่าขันคือ เขาคิดว่าเพราะประวัติครอบครัวของฉัน ฉันควรลองสมัครดู
-เพื่อเป็นราชินีรึ -ฉันรู้ มันดูประหลาดใช่มั้ย
ฉันหมายความว่า มันดูน่าหัวเราะ แม้กับฉันเองใช่มั้ย
-น่าหัวเราะมั้ยล่ะ -ฉันไม่รู้สิ คุณว่าไงล่ะ
มันเป็นอะไรที่ฉันต้องไตร่ตรองก่อนว่าจะทำดีมั้ย
ผมไม่รู้หรอก แล้วราชินีเมืองโฮปต้องทำอะไรบ้างล่ะ
มันคงเป็นสัปดาห์ที่มีธุระปะปัง ให้ทำมากมายประมาณนั้น
แล้วเขาก็ต้องการให้ราชินี โปรโมตน้ำแร่ตัวใหม่ของปีนี้ด้วย
เขาต้องการให้ทำโฆษณาทั้งหมด ทั้งทีวี วิทยุ หรือการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน
-แล้วก็รูปราชินีในฉลาก -สันนิษฐานว่าคุณคงมีมงกุฏด้วยสินะ
นั่นเป็นเครื่องแต่งตัวที่พิเศษมาก เขาเอารูปราชินีเก่าๆ หลายรูปให้ฉันดู
-ราชินีเก่าๆ หลายรูปรึ -เจ้าของตำแหน่งอย่างเป็นทางการน่ะ
ฉันรู้ว่าเรามีความแตกต่างกันหลายๆ อย่าง แต่ฉันต้องการคำแนะนำจากคุณจริงๆ เลยนะสำหรับเรื่องนี้
ผมทำไม่ได้แล้ว
-ผมทำไม่ได้แล้ว -ทำอะไรไม่ได้
นี่ไง เรื่องตลกนี่ มันเป็นเรื่องแหกตาน่ะ วีร่า
-คุณหมายความว่าไงเรื่องแหกตา -นี่มันเป็นของปลอมน่ะ ผมทำมันขึ้นมาเองแหละ
เรื่องต้นไม้ครอบครัวนี่ เรื่องราชินี เรื่องที่ดัก รีด กุขึ้นมา
ผมก็แค่โกรธคุณมากๆ เลย
เรื่องเล่ห์อุบายของคุณ ที่ทำให้ผมเป็นบ้าเป็นบอขนาดนี้
นี่เพราะความอาฆาตของคุณนั่นเอง
คุณไม่ควรอย่างยิ่งที่จะได้มาแบ่งปัน เรื่องตื่นเต้นใดๆ ของฉันอีกแล้ว
-มันเป็นของปลอมวีร่า -มันไม่ใช่ของปลอมหรอก คอลิน
มันเป็นของปลอม ดูนี่ "เคนดอลล์" ไม่ได้สะกดแบบนี้ ผมสะกดผิดเอง
ฉันเห็นดักเข้าไปในเวปแล้วพิมพ์รายละเอียดของฉัน ฉันเห็นตอนที่มันกำลังปรินท์ออกมา
ฉันเห็นมันด้วยตาตัวเองเลย
ก็ใช่สิ เพราะเขาโหลดข้อมูลไว้ก่อนแล้ว ผมก็เห็นมันด้วยตาตัวเองเหมือนกัน
คุณได้ดูใกล้ๆ มั้ย นี่ไง ทอม โจนส์ อยู่นี่
-โจนส์ เป็นนามสกุลทั่วไปสำหรับคนเวลซ์ -ใช่สิ แต่เขาแต่งงานกับ แคทเธอรีน ซีต้างั้นรึ
ฉันพนันเลยว่าคุณกับแมนดี้ต้องหัวเราะคิกคักกับเรื่องนี้แน่
เราไม่ได้คบกันอีกต่อไปแล้ว
-จริงเหรอ -จริงสิ
มันจบแล้วเหรอ
ช่าย
แต่คุณก็ยังคงไม่กลับไปกับฉันใช่มั้ย
ไม่หรอก
ขอโทษค่ะคุณผู้หญิง ห้ามสูบบุหรี่ค่ะ
คุณทั้งคู่ทานเสร็จแล้วใช่มั้ยคะ
คุณรู้มั้ย ฉันเชื่อว่าเราทานเสร็จแล้วล่ะ
เดี๋ยวฉันจะกลับมาพร้อมใบเสร็จนะคะ
แล้วคุณจะทำอะไรต่อไปล่ะ
เป็นราชินีเมืองโฮปมั้ง
คอลิน แวร์ สองคำเท่านั้น
สองคำที่ผมมีให้คุณ คอลิน แวร์ การแสดงอย่างมีคลาส
ผมรู้ว่าประวัติศาสตร์มีวิถีทางที่สามารถสืบทราบได้ จากเกาะเล็กๆ ที่คุณจากมา
แต่สำหรับคนที่ฉลาดหลักแหลมที่สังเกตุได้ชัดเจนนั้น ได้ถูกปลดปล่อยจากเงื้อมมือแห่งอารมณ์
จากนางฟ้าที่ส่งแสงระยิบระยับ จากความงดงามที่รู้สึกได้
คุณดูเหมือนกระทบกระเทียบอยู่นะ
คุณจะไปแล้วเหรอ คุณไม่อยู่เที่ยวเล่น ในงานอันยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีเหรอ
คงไม่ใช่งานอันยิ่งใหญ่แห่งปีของคุณหรอกนะ อย่างที่ผมเข้าใจ
มันดีมาก ดีมากเลยที่ได้รู้จักคุณ ดัก ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่ต้องขอบคุณผม คอลิน ผมสิต้องขอบคุณคุณ
ขอบคุณคุณสำหรับสิ่งที่น่าพิศวงและน่าเกรงขาม
เหมือนที่กลอนมันร่ายไว้เกี่ยวกับการร่วงโรยของอายุขัย
ที่สุดท้ายแล้วก็ค้นพบวิถีทางที่จะเข้าถึง หัวใจอันเปลี่ยวเหงาของ ดักลาส เอลมอร์ รีด
และบัดนี้ โปรดปรบมือต้อนรับท่านนายกดัก รีด
ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ
และต่อไปนี้....
เหมือนเป็นธรรมเนียมอันยิ่งใหญ่ที่สืบทอดกันมา
เราดำรงค์ไว้ซึ่งงานประจำปี งานแคนนอล บอล
และขอแนะนำราชินีเมืองโฮปคนใหม่
ช่วยผมต้อนรับเธอ ชูแก้วขึ้นมาเพื่อต้อนรับราชินีเมืองโฮปคนใหม่
คุณวีร่า เอ็ดเวิร์ด
ดูโทรศัพท์ด้วยนะ ฟิชเชอร์
ฟังนะ ฉันได้แฟกซ์จากคอลิน ส่งมาจากสนามบิน
-ของฉันเหรอ -ของเธองั้นรึ
เมื่อเธอให้ใครสัญญาว่าไม่ให้ติดต่อมา
พวกเขาก็ต้องสรุปเอาว่า เธอไม่ต้องการให้พวกเขาติดต่อมาเด็ดขาด
ขอโทษนะที่รัก แต่คอลินเคยพูดถึงญาติ ที่ชื่อ เชสวิค จากโอไฮโอ บ้างมั้ย
คอลินนัดคนคนนี้ว่าให้มาหา แต่เขาลืมยกเลิกนัดก่อนที่จะบินกลับไป
เขาแฟกซ์มาขอร้องให้ฉันไปพบคนคนนี้หน่อย
ที่สวนที่เขานัดกันไว้ ตอนนี้เลย
ฉันต้องจัดการเรื่องบาร์บีคิวในโรงแรม แล้วก็ต้องคอยดูแลห้อง และ...
-ดังนั้น คุณก็เลยอยากให้ฉันไปใช่มั้ย -แล้วคืนนี้จะให้หม่ำฟิเลต์สเต็กซ์ของฟิชเชอร์ฟรีเลย
ขอโทษครับ คุณใช่แมนดี้รึเปล่า
คุณคงเป็น เชสวิค
ใช่ ถูกต้อง
ดีใจที่ได้เจอคุณครับ
ผมเดาว่าคุณคงรู้จักญาติของผมที่ชื่อคอลินเป็นอย่างดี ตอนที่เขามาอยู่ที่นี่
เขาดูคางห้อยหน่อยๆ คุณคิดงั้นมั้ย
เขาดูประหลาดมากเลยล่ะ
คอลินบอกผมว่าเขาสัญญากับคุณว่าจะไม่ติดต่อมา มันเกี่ยวกับพาสปอร์ตอะไรนี่แหละ
เขาคิดว่ามันไม่น่าผิดกฏอะไรถ้าผมเป็นคนพูดกับคุณ
แต่เขาไม่ได้เตือนผมเรื่องกลิ่นแปลกๆ จากชุดประหลาดๆ ของคุณนี่
คุณอยากนั่งพักซักหน่อยมั้ยล่ะ
คอลินได้เล่าให้คุณฟังเรื่องงานอดิเรกของผมมั้ย
คอลิน มุกเรื่องเชสวิคนี่ตอนแรกมันก็สนุกดีนะ แต่ตอนนี้มันชักน่าหงุดหงิดแล้วนะ
เขาไม่ได้บอกเรื่องงานอดิเรกของผมใช่มั้ย
ไม่ เชสวิค อะไรคืองานอดิเรกของคุณ
ผมสะสมเครื่องเพชรน่ะ
ให้ผมโชว์ตัวอย่างคุณซักชิ้นได้มั้ย
ผมได้มันมาจากร้านในโคลัมบัส เมื่อวันก่อนน่ะ
มันเป็นแหวนทองวงเล็กๆ ที่มีอะไรอยู่ด้านบนนี่
ผมคิดว่ามันเป็นผีเสื้อนะ
นี่เป็นแหวนแห่งมิตรภาพหรืออะไรอย่างนี้รึเปล่า
คนขายในร้านบอกว่ามันเป็นแหวนหมั้นน่ะ ทำใหผมแปลกใจมากเลยรู้มั้ย
ผมนึกว่าแหวนหมั้นจะเป็นแบบสีเงินแล้วก็มีเพชร
แต่นี่ไม่ใช่ ปรากฏว่ามันจะเป็นแหวนอะไรก็ได้ ที่คุณอยากให้เป็น
มีอย่างนึงที่ทำให้ผิดหวัง
ตอนที่ผมนั่งรถประจำทางมาที่นี่ พอพิจารณามันใกล้ๆ แล้วก็สังเกตุเห็นว่ามันเป็นของใช้แล้ว
ใต้นี้ มันมีรูปหัวใจดวงเล็กๆกับชื่อสองชื่อติดอยู่ คิดว่ามันน่าจะเป็นชื่อของเจ้าของคนเก่า
มันตัวเล็กมาก แต่คุณจะไปลบออกก็ได้นะ ผมลืมชื่อไปแล้ว
แมนดี้
บางทีคุณน่าจะถอดนี่ออกก่อน
-แมนดี้ คุณพูดอะไรหน่อยสิ -ขอโทษค่ะ คุณปล่อยฉันลงได้แล้ว
-ไม่ ผมอยากจะอุ้มคุณไว้ -ไม่ต้องหรอก จริงๆ นะ ฉันเดินได้แล้ว
-ผมอยากจะอุ้มคุณน่ะ -แต่ฉันอยากเดินเองนี่
แมนดี้ ผมอยากจะเก็บมันไว้เป็นประสบการณ์อันน่าตื่นเต้น ด้วยการอุ้มคุณไว้ โอเคมั้ย
-รถคุณอยู่ไหนเนี่ย -อยู่บ้าน ทำไมเหรอ เรากำลังจะไปไหนกัน
-ผมกลับเข้าพักที่โรงแรมแล้วล่ะ -คุณไม่ต้องอุ้มฉันไปถึงที่นั่นหรอก
อย่าเข้ามายุ่งน่า ความเป็นผู้ชายของผม มันเรียกร้องให้ทำการท้าทายนี้ให้สำเร็จ
สวัสดียามบ่าย คุณนายปีเตอร์สัน คุณปีเตอร์สัน
แค่อยากจะ "อัพเดท" เรื่องราวให้คุณรู้น่ะ
-ขอโทษนะ นี่มันดูโบราณคร่ำครึมากเลย -แต่เป็นโบราณคร่ำครึที่ดีมากนะ
-แต่อย่าปล่อยให้หลังคุณเจ็บนะ โอเคมั้ย -ผมมีหลังทำด้วยเหล็กน่ะ
ฉันเริ่มหนักมากขึ้นแล้วสิตอนนี้
ช่าย แต่เรากำลังสร้างความทรงจำที่นี่
เฮ้ ฟิชเชอร์
-เป็นไงบ้าง -พวกเขาหมั้นกันแล้ว
-นี่พูดจริงเหรอ -พวกเขาเพิ่งจะหมั้นกันเลยล่ะ
แล้วทำไมเขาต้องอุ้มหล่อนมาจากถนนใหญ่ด้วยล่ะ
มันเป็นประเพณีของที่โน่น ที่ที่คอลินจากมาน่ะ
-ที่ต้องอุ้มคนมาตามถนนใหญ่เนี่ยนะ -ถนนใหญ่ ถนนเล็ก อะไรก็แล้วแต่
มันมาจากพิธีทางศาสนา ของพวกดรูอิดโบราณไง โจนี่
เขาต้องอุ้มด้วยความมุ่งมั่นไปตามทางเดินยาวๆ
คล้ายกับเป็นสัญลักษณ์ของการลงเรือ ไปสู่ภพหน้าของพวกเขาน่ะ
ฉันว่ามันคงจริงที่ว่าหนทางยาวไกลที่ซ่อนอยู่ จากโลกที่เหลือก็คือที่ที่อังกฤษอยู่นั่นเอง
-ความปิติอันไม่บริสุทธิ์ใช่มั้ย -ความปิติอันไม่บริสุทธิ์จ้ะ
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นไงต่อไป
โอ้..พระเจ้า
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย Rungrat, pasathai, mkoj